Niezwykła kawiarnia w Korei: Zatura, ukryty skarb pod Seulem

"To naprawdę Korea? Ten widok zapiera dech w piersiach!"

Cześć! Tu Hi-JSB.

Zaskoczeni tymi zdjęciami na początek? To, co teraz widzicie, nie wygląda jak lobby luksusowego zagranicznego kurortu albo plan filmowy science fiction? Te gigantyczne pnie drzew wypełniające sufit i krzywe linie ułożone warstwami jak w jaskini... Kiedy pierwszy raz zobaczyłem te zdjęcia, od razu pomyślałem "Wow, tam muszę pojechać!" i zapisałem to miejsce na mapie.

Oczarowany tą przytłaczającą atmosferą, poświęciłem swój cenny weekendowy czas i wyruszyłem samochodem z Seulu.

"40 minut od Seulu... Naprawdę przyjechałem do Gimpo tylko po to?"

Ale wiecie co... Kiedy nawigacja powiedziała "Dojechałeś do celu" i podniosłem wzrok, zobaczyłem przed sobą taki budynek.

Hmm... Powiem szczerze. "Czy dałem się nabrać?"

Przez 40 minut jechałem z Seulu do Wolgot-myeon w Gimpo, przez dość odludne wiejskie drogi. A to, co zobaczyłem, to zwykły, schludny budynek z czerwonej cegły. Typowy duży budynek kawiarni, jaki można znaleźć w każdej okolicy. W głowie pojawiło mi się milion znaków zapytania.

'Chwila, gdzie jest to miejsce z tych zdjęć?' 'Czyżbym dał się nabrać na ładne fotki i zmarnował swój weekend?'

Wątpliwości i niepokój zaczęły się we mnie budzić. Poważnie zastanawiałem się, czy nie zawrócić.

"Immerse in relaxation... Dobra, zaufajmy"

Ale skoro już tu przyjechałem, nie mogłem po prostu odejść. Podszedłem do wejścia i zobaczyłem solidną czarną metalową tabliczkę ze złotymi literami 'ZATURA'.

"Immerse in relaxation" (Zanurz się w relaksie)

Przez kratkowy wzór przebijało delikatne światło, czuć było niewyjaśnialną elegancję. Z ostatnią nadzieją, że za tymi drzwiami jest inny świat, otworzyłem je.

Ale... zaraz po otwarciu drzwi przeżyłem drugi szok.

"Tylu ludzi w tej wiejskiej głuszy?"

Czy to dlatego, że była sobota? Nie, skąd wszyscy wiedzieli o tym zapomnianym miejscu i tu przyjechali? Od samego wejścia było pełno ludzi. Przede mną czekało aż 20-25 grup.

W głowie zaczął mi się szaleńczo kręcić kalkulator. ❌ Rezygnuję: Wracam 40 minut do Seulu. (Stracone 1 godzina 20 minut w obie strony. Zbyt żałosne) ⭕ Czekam: Patrząc na liczbę grup przede mną, muszę liczyć się z minimum godziną. (Nuda)

Myślałem 'No to klapa' i nerwowo tupałem nogami, ale tu nastąpił kolejny zwrot akcji. Skoro było tylu ludzi, lokal musiał być odpowiednio duży, bo kolejka przesuwała się zaskakująco szybko! Czekanie, które miało trwać godzinę, zakończyło się w zaledwie 20 minut.

System zamawiania: przyjazny cyfrowo i wydajny

Z powodu tłumu kiosk był praktycznie wyłączony i trzeba było zamawiać przez telefon, skanując kod QR. Mimo to sprawdziliśmy kiosk, żeby dać Wam informacje.

Zaraz po dotknięciu ekranu pojawił się wielki napis: [Ten kiosk służy tylko do zamawiania napojów]. Na początku pomyślałem "Hę? A gdzie zamówię pieczywo?", ale czytając dalej, zobaczyłem: "Jedzenie i wypieki można zamawiać po wejściu przez wewnętrzny kiosk lub kod QR przy stoliku."

Wow... To naprawdę sprytne rozwiązanie. W weekend, gdy ludzi jest mnóstwo, gdyby każdy stał przy wejściowym kiosku i wybierał pieczywo, kolejka ciągnęłaby się w nieskończoność, prawda? Tutaj najpierw wpuszczają do środka, a potem można wygodnie zamówić pieczywo i jedzenie przez QR przy stoliku. Dzięki temu mimo tłumów wejście się nie zatykało. (Genialne rozwiązanie na weekendowy chaos w dużych kawiarniach!)

"Ceny napojów zapierają dech"

Podziw trwał chwilę, bo gdy zacząłem przeglądać menu... mimowolnie wyrwało mi się "oj".

Przygotujcie się mentalnie. Ceny tutaj są z innej bajki niż na zewnątrz. Spójrzcie na menu.

Zatura Latte (firmowe): ₩11 000 (ok. 32 zł / €7,50) / Latte z Czarnym Sezamem: ₩11 000 (ok. 32 zł / €7,50) / Ice Americano: ₩9 000 (ok. 27 zł / €6,50)

Widzicie? Americano za 27 złotych. Prawie dwa razy drożej niż w Starbucksie, o 10-15 zł więcej niż w zwykłej kawiarni. A żeby napić się firmowego latte, trzeba wydać 32 złote. To tyle, ile kosztuje porządny obiad w Polsce.

Palec lekko mi drżał, gdy wciskałem przycisk zamówienia... ale przekonałem sam siebie: 'Dobra, potraktuj to jako opłatę za wstęp do tego monumentalnego wnętrza i za korzystanie z przestrzeni.'

Wsparcie wielojęzyczne na światowym poziomie

Weryfikacja globalnego blogera: "Czy mogę tu przyprowadzić zagranicznych przyjaciół?"

Mimo drżących rąk z powodu wysokich cen, przed zapłatą odruchowo sprawdziłem jedną rzecz. Moi stali czytelnicy wiedzą – jestem pasjonatem 'wielojęzyczności'. Sprawdzam, czy mogę polecić to miejsce zagranicznym przyjaciołom odwiedzającym Koreę.

Nacisnąłem przycisk wyboru języka na górze kiosku. Koreański, English, 日本語 (japoński), 中文 (chiński). O, zaliczone. Cztery języki, które obejmują większość turystów w Korei, są perfekcyjnie ustawione.

Ale nie można tracić czujności. Zdarza się, że wciskasz 'English', a opisy menu nadal są po koreańsku... tak zwane 'tłumaczenie-wydmuszka'. Jak z tym radzi sobie Zatura?

Przełączyłem na angielskie menu. Wynik? "O... nieźle!"

To nie jest zwykłe zapisanie wymowy alfabetem. Latte z Czarnym Sezamem nie jest zapisane jako 'Heukimja Latte', ale poprawnie przetłumaczone na 'Black Sesame Latte', co jest zrozumiałe dla obcokrajowców. Nazwy jak 'Rose Bloom Latte' też dobrze oddają klimat. Interfejs też się ładnie zmienia, więc obcokrajowcy nie będą mieli problemów z zamówieniem.

Te detale zasługują na pochwałę. Dzięki kioskowi na światowym poziomie możesz tu spokojnie przyprowadzić zagranicznego przyjaciela nieznającego koreańskiego i powiedzieć "Sam sobie zamów!"

A.L.E. Tu pojawia się fatalna sprzeczność.

"Oprogramowanie (język) jest perfekcyjne, ale sprzęt (dostępność) to problem..."

Mówiłem już wcześniej, prawda? To odludna wieś, 40 minut jazdy samochodem od Seulu. Metro? Nie ma. Autobus? Patrząc na rozkład, można się rozpłakać. Kiosk woła "Welcome!", ale dla zagranicznego turysty dotarcie tu komunikacją miejską jest praktycznie niemożliwe.

Dlatego wyciągam trzeźwy wniosek: to miejsce jest dostępne tylko dla 'obcokrajowców z wypożyczonym samochodem' albo 'obcokrajowców, którzy złapali koreańskiego przyjaciela z autem'. Jeśli czyta to jakiś zagraniczny czytelnik, natychmiast wyślij wiadomość do koreańskiego znajomego:

"Hej, masz samochód? Jedziemy do Gimpo!"

"Wchodzę przez portal do innego wymiaru"

Wreszcie, po 20 minutach czekania, zabrzmiało powiadomienie 'Proszę wejść'. Z bijącym sercem minąłem wejście... Hę? Myślałem, że za drzwiami od razu zobaczę gwarny salon ze stolikami, ale tak nie było.

Przez chwilę nie wierzyłem własnym oczom. To ma być korytarz kawiarni? Jakby to był 'portal do innego wymiaru' z filmu science fiction!

Ten długi tunel, gdzie tysiące drewnianych listew wiruje i wciąga do środka... W momencie gdy stawiasz krok, wiejski krajobraz Gimpo, który widziałeś przed chwilą, całkowicie znika z pamięci. Jakby ktoś cię nagle teleportował na środek onirycznej wystawy sztuki współczesnej.

"2 godziny jazdy, żeby to zobaczyć? Tak, rozumiem"

W momencie gdy przeszedłem przez tunel i główna sala rozpostarła się przede mną, w głowie miałem tylko jedną myśl:

"Wow... Dobrze, że przyjechałem. Naprawdę dobrze."

Tak naprawdę jechałem z zachodniego krańca Seulu, więc miałem szczęście, że zajęło mi to tylko 40 minut. Gdybym jechał z Gangnam, byłoby to minimum 1,5 godziny, a ze wschodniego Seulu nawet ponad 2 godziny za kierownicą.

Szczerze mówiąc, 3-4 godziny jazdy w obie strony dla jednej kawiarni? Normalnie powiedziałbym, że to szaleństwo, szkoda benzyny. Gdy przyjechałem i zobaczyłem rozczarowującą czerwoną ceglaną fasadę, a potem jeszcze czekałem 20 minut, mój poziom frustracji sięgał zenitu.

Ale wiecie co? W momencie gdy zobaczyłem ten widok, cała frustracja zniknęła jak śnieg w słońcu.

Mój drogi napój jeszcze nawet nie dotarł. Ba, wciąż stałem, bo nie znalazłem jeszcze miejsca do siedzenia. A mimo to nie żałowałem.

Ta gigantyczna skala pokrywająca sufit, spływające światło i monumentalność przestrzeni... To nie jest zwykłe picie kawy, to płacenie za doświadczenie wejścia do gigantycznego dzieła sztuki.

40 minut jazdy? Nie, nawet gdybym jechał 2 godziny, nie żałowałbym. Czerwona ceglana fasada? Nawet jej nie pamiętam. Americano za 27 złotych? "Tak, proszę. Z przyjemnością zapłacę."

W obliczu tej przytłaczającej przestrzeni wszystkie moje kalkulacje wydały się naprawdę błahe. To miejsce samą 'przestrzenią' już się opłaciło.

Każda strefa ma inny klimat – znajdź swoje idealne miejsce

Dość zachwytu, teraz prawdziwa misja: 'znaleźć miejsce do siedzenia'. Ponieważ przestrzeń jest tak ogromna, każda strefa ma zupełnie inny klimat, więc doświadczenie kawiarni zależy od tego, gdzie usiądziesz.

Najpierw pokażę strefę boczną, nieco obok głównej sali. Szczerze mówiąc... dla osób, które przyszły oczekując tej przytłaczającej 'jaskiniowej atmosfery' głównej sali, może być tu trochę nudno.

Czyste białe stoliki i rattanowe krzesła. Ładne, ale można pomyśleć "To po prostu zwykła ładna kawiarnia, nie?" Może dlatego wyraźnie było tu więcej wolnych miejsc niż w głównej sali.

Ale jest pewien zwrot. Dla osób, które chcą uciec od zgiełku i hałasu głównej sali i spokojnie porozmawiać, albo tych, którzy wolą "jasne i czyste zamiast monumentalnego!" – to może być ukryte złoto. Zdjęcia też wychodzą tu jasne i ładne. (Ja ostatecznie wylądowałem tutaj, bo w głównej sali nie było miejsc...)

Główna atrakcja: miejsca VIP wiszące w powietrzu

A teraz... główna atrakcja. Miejsce, na które prawdopodobnie każdy wchodzący do Zatury choć raz spojrzał w górę.

"Tam siedzą ludzie? To statek kosmiczny?"

Ta konstrukcja wyglądająca jak gigantyczne białe jajo albo wiszący ogród z futurystycznego miasta... Co zadziwiające, to wszystko są miejsca siedzące.

Widok z dołu jest piękny, ale jak niesamowity musi być widok z góry? Musi dawać uczucie siedzenia w kabinie kapitana dowodzącego tym gigantycznym fantasycznym światem. I jest prywatnie, bo to odizolowana przestrzeń.

Spójrzmy znowu na główną salę.

W zwykłej kawiarni stoliki stoją w rzędach jak na szachownicy, ale tutaj podłoga opada falami, warstwa za warstwą. Wzdłuż tego przepływu ludzie leżą zatopieni w workach sako lub siedzą na stopniowanych siedzeniach.

Cienie tworzone przez dziesiątki tysięcy drewnianych listew spływających z sufitu i miękkie krzywe białej podłogi tworzą razem coś naprawdę niezwykłego. Pełno ludzi i gwarno, a jednak dziwnie uspokajasz się w środku. Daje złudzenie bycia w samym sercu natury.

Wszyscy jakby umówieni leżeli na wpół i wpatrywali się w sufit, a ich twarze jakby mówiły "Ach, wreszcie żyję..." (Ja też ostro walczyłem o miejsce na worku sako.)

Domek na drzewie dla dorosłych: wiszące gniazda

A gdy spojrzysz w górę, otwiera się kolejny świat. Oprócz tych miejsc 'statku kosmicznego', widać wiszące wzdłuż ściany miejsca siedzące jak gniazda?

Te przestrzenie jak kosze splecione z drewna... Jakby tajemny domek na drzewie z marzeń z dzieciństwa stał się rzeczywistością.

Jeśli parter jest otwarty i monumentalny, te miejsca-gniazda na piętrze to dosłownie 'nasza własna kryjówka'. Odpowiednio zasłonięte, świetne na prywatne rozmowy, a kawa pita z tej wysokości, patrząc w dół, musi mieć niesamowity smak.

"Ci ludzie tam... W poprzednim życiu uratowali świat?"

Tak im zazdroszczę, że aż boli... ale przybliżę i pokażę więcej. Jak widać na zdjęciu, to nie jest tylko udawana forma.

Widzicie te solidne detale z grubą liną ciasno owiniętą? Gdy usiądziesz wygodnie, opierając się plecami, ta linowa ściana odpowiednio filtruje spojrzenia i dźwięki z otoczenia. Dosłownie tworzy się idealna 'bariera'.

Patrząc na ludzi schowanych w środku, wygodnie rozmawiających, musiałem przyznać: "Dzisiejsi zwycięzcy to oni."

"Napój za 32 złote – smak i wartość"

Tak, wreszcie czas pokazać drogę do tych upragnionych miejsc i napoje za 32 złote w całej okazałości.

Dobra, nie tylko będę patrzeć – sam też wchodzę. Z bliska te miejsca-gniazda są jeszcze bardziej przytulne niż myślałem. Nawet schody do góry mają delikatne oświetlenie, jakbym wchodził na scenę na ceremonię rozdania nagród.

I... wreszcie udało się usiąść! To widok z mojego miejsca – jak Wam się podoba? Ten przestrzenny rozmach, jakbym spoglądał na gigantyczne leśne królestwo! Teraz naprawdę czuję, że te 40 minut jazdy i 20 minut czekania było warte.

Oto napoje za 32 złote za sztukę.

Ale... jak widać na zdjęciu, przyznam szczerze: zdjęcie nie oddaje rzeczywistości.

Atmosfera tutaj jest jak w przytulnej jaskini z przyciemnionym światłem, więc na oko wygląda niesamowicie klimatycznie, ale do fotografowania jedzenia oświetlenie jest najgorsze. (Słyszę płacz instagramerów...) Jak bym nie ustawiał kąta, padały cienie i zdjęcia wychodziły ciemne i ponure. A tak chciałem zrobić ładne zdjęcia i się pochwalić!

Ale smak? Po pierwszym łyku... "Hmm, uznaję." Krem na wierzchu jest naprawdę inny. Gęsty i orzechowy, bez smaku taniego syropu. Latte z Czarnym Sezamem to strzał dla miłośników tradycyjnych smaków, a firmowa latte jest treściwa i pyszna.

Ceny 27-32 złote... Patrząc tylko na ilość i wygląd napoju, wciąż może się wydawać drogo. Ale jeśli pomyślisz o tym jako o 'opłacie za miejsce' za siedzenie tu z tym widokiem? Wtedy chętnie zapłacisz.

(Jeśli ciekawi Was jasne, ładne 'idealne zdjęcie' napojów, sprawdźcie sekcję [Szczegółowe informacje o kawiarni] na dole artykułu! Zebrałem tam zdjęcia z dobrym oświetleniem.)

"Park rozrywki dla dorosłych – strefa arcade"

Wierzycie? To ten sam budynek co ta leśna kawiarnia sprzed chwili. Gdy minie się główną salę i wejdzie do innej przestrzeni, atmosfera zmienia się o 180 stopni. Spokojne drewniane tony znikają, a pojawia się modna 'strefa arcade' z czerwonymi ścianami i migającymi neonami.

Jak mówi wielki napis na ścianie "GOOD VIBES ONLY" – to dosłownie plac zabaw dla dorosłych do podniesienia energii.

Duckpin Bowling: Są tu słodkie mini-tory do kręgli, idealne do lekkiej zabawy. / Bilard i piłkarzyki: Jeśli przyszedłeś z przyjaciółmi, to idealne miejsce na zakład "Przegrany stawia kawę za 32 złote". / Retro automaty: Są też klasyczne automaty do gier, i można zobaczyć zabawny widok, jak tatusiowie są bardziej podekscytowani niż dzieci.

Przyszedłem 'odpocząć', a wychodzę naładowany 'dopaminą'. Na tym poziomie to nie jest zwykła kawiarnia, ale park rozrywki dla dorosłych.

Podsumowanie: wartość przytłaczającego doświadczenia

Czas jazdy w obie strony i nieco wysokie ceny kawy nie były w ogóle zmarnowane – to było naprawdę przytłaczające doświadczenie. Jeśli znudziły Wam się te same kawiarnie na randkę, może w ten weekend wybierzecie się do Zatury w Gimpo? Nie będziecie żałować.

(Szczegółowe informacje o parkingu, pełne menu z cenami i wskazówki na idealne zdjęcia znajdziecie poniżej w 'Szczegółowych informacjach o kawiarni' – koniecznie sprawdźcie przed wyjazdem!)

Ten artykuł został opublikowany na https://hi-jsb.blog