ໂຮງແຮມໃກ້ສະໜາມບິນສຸວັນນະພູມ ດິວາລັກ ຣີສອດ | ຣີວິວຕົວຈິງໃນລາຄາ $30

ຣີສອດໃກ້ສະໜາມບິນລາຄາ $30 ທີ່ຫາເຈີໃນ ອະໂກດາ (Agoda)

ຕັ້ງແຕ່ທຳອິດ ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ຄິດຈະເຂົ້າໄປໃນຕົວເມືອງ ບາງກອກ (Bangkok) ເລີຍ. ເພາະຕາຕະລາງແມ່ນພຽງແຕ່ແວ່ພັກນອນຄືນດຽວກ່ອນຈະຕໍ່ຍົນໃນມື້ຕໍ່ໄປ, ຂ້ອຍເລີຍຊອກຫາແຕ່ບ່ອນພັກທີ່ສະອາດໆ ໃກ້ກັບສະໜາມບິນນານາຊາດສຸວັນນະພູມ (Suvarnabhumi Airport). ຕອນທີ່ຄົ້ນຫາຄຳວ່າ "Suvarnabhumi" ໃນ ອະໂກດາ ແລ້ວຈັດລຽງຕາມລາຄາ, ກໍມີທີ່ພັກໜຶ່ງໃນລາຄາ ປະມານ $30 ຕໍ່ຄືນ ທີ່ເຕະຕາຂ້ອຍຕະຫຼອດ ນັ້ນກໍຄື ດິວາລັກ ຣີສອດ (Divalux Resort).

ຕອນທຳອິດເຫັນຊື່ກໍຄິດວ່າມັນຈະຫຼູຫຼາເກີນໄປຫຼືເປົ່າ, ແຕ່ພໍເບິ່ງຮູບແລ້ວເຫັນວ່າມີສະລອຍນ້ຳ ແລະ ມີລົດຮັບສົ່ງສະໜາມບິນຟຣີ ຂ້ອຍເລີຍຕັດສິນໃຈຈອງເລີຍ. ເພາະຄິດວ່າແຄ່ເອົາໄວ້ນອນລ້າໆເລີຍບໍ່ໄດ້ຄາດຫວັງຫຍັງຫຼາຍ. ແຕ່ບອກໄວ້ກ່ອນເລີຍວ່າ ຄວາມ "ບໍ່ຄາດຫວັງ" ນັ້ນແຫຼະ ທີ່ເຮັດໃຫ້ທີ່ພັກແຫ່ງນີ້ໜ້າປະທັບໃຈຫຼາຍ. ແນ່ນອນວ່າມັນກໍມີຈຸດທີ່ໜ້າເສຍດາຍຄືກັນ — ເຊິ່ງຂ້ອຍຈະມາຣີວິວໃຫ້ຟັງແບບກົງໄປກົງມາທັງໝົດເລີຍ.

ຫ້ອງຮັບແຂກ (Lobby) — ນີ້ຂ້ອຍຈ່າຍແຄ່ $30 ແທ້ຫວາ?

ພໍຍ່າງເຂົ້າໄປໃນລັອບບີ້ ຂ້ອຍກໍຢຸດສະງັກໄປບຶດໜຶ່ງ. ການຕົບແຕ່ງເພດານແມ່ນເບິ່ງດີຫຼາຍ, ພື້ນທີ່ກໍກວ້າງຂວາງ, ບວກກັບແສງໄຟທີ່ເຮັດໃຫ້ບັນຍາກາດເບິ່ງອົບອຸ່ນ. ນີ້ຂ້ອຍຈ່າຍໄປແຄ່ $30 ແທ້ຫວາ? ເຖິງຂັ້ນຕ້ອງໄດ້ເອົາໃບບິນມາເບິ່ງຄືນອີກຮອບ. ອາດຈະເວົ້າເກີນຈິງຖ້າບອກວ່າເປັນລະດັບ 5 ດາວ, ແຕ່ຢ່າງນ້ອຍ ມັນກໍບໍ່ແມ່ນລັອບບີ້ແບບທີ່ເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນໃນໂຮງແຮມລາຄານີ້ແນ່ນອນ.

ຄວາມກວ້າງຂອງລັອບບີ້ບໍ່ໄດ້ມີດີແຄ່ຄວາມງາມ. ແຕ່ຍ້ອນໄລຍະຫ່າງລະຫວ່າງເຄົາເຕີ້ຕ້ອນຮັບ ແລະ ບ່ອນນັ່ງລໍຖ້າມີຫຼາຍ, ດັ່ງນັ້ນ ຕໍ່ໃຫ້ເຮົາລາກກະເປົາເຂົ້າມາຕອນເດິກກໍບໍ່ຮູ້ສຶກແອອັດເລີຍ. ສຳລັບຄົນທີ່ເມື່ອຍຈາກການເດີນທາງມາ, ຄວາມໂລ່ງສະບາຍແບບນີ້ຊ່ວຍໃຫ້ຮູ້ສຶກດີຂຶ້ນຫຼາຍກວ່າທີ່ຄິດ.

ຕັ້ງແຕ່ກ່ອນຍ່າງເຂົ້າຕຶກກໍຮູ້ສຶກໄດ້ເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງແລ້ວ. ຕອນນັ້ນຝົນກຳລັງຕົກ, ແສງໄຟຈາກປະຕູທາງໜ້າສະທ້ອນກັບພື້ນທີ່ປຽກຊຸ່ມ ເບິ່ງແລ້ວງາມຫຼາຍ. ປົກກະຕິແລ້ວ ໂຮງແຮມລາຄາປະມານ $30 ມັກຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາຄິດແຕ່ໜ້າປະຕູວ່າ "ກໍຄົງປະມານນີ້ແຫຼະ", ແຕ່ສຳລັບທີ່ນີ້ ພໍລົງຈາກລົດກໍຮູ້ສຶກໄດ້ເລີຍວ່າມັນເປັນອີກລະດັບໜຶ່ງ.

ຢູ່ແຈໜຶ່ງຂອງລັອບບີ້ມີໂຊຟາສຳລັບນັ່ງລໍຖ້າແຍກໄວ້ຕ່າງຫາກ. ມັນເປັນມຸມທີ່ເໝາະສຳລັບນັ່ງລໍຖ້າເຊັກອິນ ຫຼື ລໍຖ້າລົດຮັບສົ່ງສະໜາມບິນຫຼາຍ, ເຊິ່ງປົກກະຕິແລ້ວ ໂຮງແຮມລາຄາປະຢັດໃກ້ສະໜາມບິນມັກຈະບໍ່ຄ່ອຍໃສ່ໃຈກັບມຸມແບບນີ້ປານໃດ. ພໍໄດ້ວາງກະເປົາລົງແລ້ວນັ່ງພັກຈັກໜ້ອຍ ຄວາມອິດເມື່ອຍຈາກສະໜາມບິນກໍຄ່ອຍໆຫາຍໄປ.

ຂີ່ລົດກ໊ອຟໄປສົ່ງຮອດຫ້ອງພັກ

ຫຼັງຈາກເຊັກອິນສຳເລັດແລ້ວກຳລັງຈະໄປທີ່ຫ້ອງພັກ, ຂ້ອຍກໍໄດ້ສຳຜັດແທ້ໆວ່າທີ່ນີ້ຄື "ຣີສອດ" ບໍ່ແມ່ນ "ໂຮງແຮມ". ເພາະໄລຍະທາງຈາກລັອບບີ້ໄປຫາຕຶກຫ້ອງພັກນັ້ນຂ້ອນຂ້າງໄກ. ມັນບໍ່ແມ່ນການຂຶ້ນລິບ ແຕ່ຕ້ອງຍ່າງອອກໄປຂ້າງນອກ. ຕອນທຳອິດຂ້ອຍແອບກັງວົນໜ້ອຍໜຶ່ງວ່າ "ຕ້ອງໄດ້ຫິ້ວກະເປົາຍ່າງໄປຫວາ?", ແຕ່ພະນັກງານກໍເອົາລົດກ໊ອຟມາຂັບໄປສົ່ງຮອດໜ້າຫ້ອງເລີຍ.

ຖ້າເປັນຣີສອດທີ່ມີລົດກ໊ອຟໄປສົ່ງຮອດຫ້ອງພັກແບບນີ້ ລາຄາຄືຊິແພງກວ່ານີ້ຫຼາຍແນ່ນອນ. ການໄດ້ຂີ່ລົດກ໊ອຟໄປສົ່ງໂດຍຈ່າຍພຽງແຕ່ $30 ເປັນປະສົບການທີ່ແປກໃໝ່ຫຼາຍສຳລັບຂ້ອຍ. ຍິ່ງເປັນຄືນທີ່ຝົນຕົກແບບນັ້ນແລ້ວ, ຖ້າບໍ່ມີບໍລິການນີ້ຄົງຈະລຳບາກໜ້າເບິ່ງ.

ດິວາລັກ ຣີສອດ ໃນຍາມຄ່ຳຄືນ

ພໍເຂົ້າໄປໃນເຂດຕຶກຫ້ອງພັກແລ້ວ ວິວຍາມກາງຄືນແມ່ນງາມຫຼາຍ. ຍ້ອນເປັນຄືນທີ່ຝົນຕົກ ພື້ນເລີຍປຽກຊຸ່ມ, ແສງໄຟຈາກຕຶກ ແລະ ໄຟປະດັບສວນສະທ້ອນໃສ່ກັນ ເຮັດໃຫ້ລືມໄປຊົ່ວຄາວເລີຍວ່າກຳລັງຢູ່ໃກ້ສະໜາມບິນ. ໄລຍະຫ່າງລະຫວ່າງຕຶກກໍກວ້າງຂວາງ ແລະ ການຈັດສວນກໍເບິ່ງອອກເລີຍວ່າໃສ່ໃຈຫຼາຍ, ເຊິ່ງມັນຕ່າງຈາກຄຳວ່າ "ໂຮງແຮມທີ່ມີແຕ່ຫ້ອງນອນ" ຢ່າງຊັດເຈນ.

ຂ້ອຍລອງຍ່າງຫຼິ້ນຕາມທາງຍ່າງທາງໃນເບິ່ງ, ແສງໄຟທີ່ລອດຜ່ານຕົ້ນໄມ້ເຮັດໃຫ້ບັນຍາກາດເບິ່ງຄືຢູ່ຕ່າງປະເທດແທ້ໆ. ມັນງາມຈົນຮູ້ສຶກເສຍດາຍຖ້າຈະເຊັກອິນແລ້ວເຂົ້າຫ້ອງນອນເລີຍ. ບໍ່ຄິດເລີຍວ່າໂຮງແຮມສຳລັບລໍຖ້າຕໍ່ເຄື່ອງຈະເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຢາກຍ່າງຫຼິ້ນຊົມວິວແບບນີ້.

ຫ້ອງພັກ 7309 — ຖືວ່າດີຫຼາຍສຳລັບໂຮງແຮມລໍຖ້າຕໍ່ເຄື່ອງ

ຫ້ອງທີ່ຂ້ອຍພັກແມ່ນຫ້ອງ 7309. ປ້າຍໜ້າຫ້ອງກໍອອກແບບມາໄດ້ສະອາດຕາ. ເປັນລາຍລະອຽດນ້ອຍໆ ແຕ່ພໍເອົາມາລວມກັນແລ້ວ ມັນເຮັດໃຫ້ພາບລວມຂອງທີ່ພັກເບິ່ງດີຂຶ້ນຫຼາຍ.

ພໍເປີດປະຕູເຂົ້າໄປ — ສະອາດຫຼາຍ. ນີ້ຄືສິ່ງທຳອິດທີ່ຄິດໃນຫົວ. ຂ້ອຍເຄີຍເຈິໂຮງແຮມລາຄາຖືກໃກ້ສະໜາມບິນທີ່ຫ້ອງເກົ່າແດ່, ມີກິ່ນແດ່ ຫຼື ເຂົ້າໄປແລ້ວຮູ້ສຶກ "ອືມ..." ມາຫຼາຍເທື່ອແລ້ວ. ແຕ່ສຳລັບທີ່ນີ້ ຄວາມຮູ້ສຶກທຳອິດຄືຄວາມເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍ. ແສງໄຟໃນຫ້ອງກໍບໍ່ສະຫວ່າງຈົນແສບຕາ ເຮັດໃຫ້ບັນຍາກາດໜ້ານອນຫຼັບພັກຜ່ອນຫຼາຍ ເຖິງວ່າຈະມາຮອດເດິກກໍຕາມ.

ຫ້ອງນ້ຳ ແລະ ເຄື່ອງໃຊ້ໃນຫ້ອງນ້ຳ

ຫ້ອງນ້ຳຖືວ່າດີເກີນຄາດ. ໂຊນອາບນ້ຳຖືກແຍກດ້ວຍຕູ້ແກ້ວ ເຮັດໃຫ້ນ້ຳບໍ່ຟົ້ງອອກມາຂ້າງນອກ, ແລະ ພາບລວມກໍສະຫວ່າງແຈ້ງ ແລະ ສະອາດດີ. ຍິ່ງໂຮງແຮມລາຄາຖືກ ບາງເທື່ອສະພາບຫ້ອງນ້ຳອາດຈະຫຼຸດມາດຕະຖານໄປຫຼາຍ, ແຕ່ສຳລັບທີ່ນີ້ ມັນບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ບັນຍາກາດຂອງຫ້ອງພັກດ໋ອບລົງເລີຍ.

ການເກັບລາຍລະອຽດຂອງອ່າງລ້າງໜ້າກໍບໍ່ເລວ, ຜ້າເຊັດໂຕ ແລະ ເຄື່ອງໃຊ້ພື້ນຖານກໍຖືກຈັດວາງໄວ້ຢ່າງເປັນລະບຽບ. ເຖິງຈະບໍ່ມີຫຍັງພິເສດ ແຕ່ກໍບໍ່ມີຫຍັງໃຫ້ຕິເລີຍ — ສຳລັບການນອນພັກຄືນດຽວເພື່ອຕໍ່ເຄື່ອງ ສ່ຳນີ້ກໍຖືວ່າພຽງພໍແລ້ວ.

ໂທລະພາບ ແລະ ລາຍລະອຽດໃນຫ້ອງພັກ

ເວລານອນຢູ່ເທິງຕຽງແລ້ວຫຼຽວເບິ່ງຮອບໆ ໂຄງສ້າງຫ້ອງຖືວ່າໂອເຄເລີຍ. ມີໂຕະເຮັດວຽກ ແລະ ມີບ່ອນວາງກະເປົາໃຫ້ພ້ອມ. ແຕ່ເວົ້າຕາມກົງເລີຍວ່າ ໂທລະພາບນ້ອຍໄປໜ້ອຍໜຶ່ງ. ເມື່ອທຽບກັບຂະໜາດຂອງຫ້ອງແລ້ວ ໜ້າຈໍອາດຈະນ້ອຍໄປແດ່, ແຕ່ຍ້ອນວ່າຕັ້ງໃຈມານອນພັກຊື່ໆເລີຍບໍ່ໄດ້ໃສ່ໃຈຫຍັງຫຼາຍ. ແຕ່ຖ້າໃຜທີ່ມັກໃຊ້ເວລາຢູ່ໃນຫ້ອງດົນໆ ອາດຈະຂັດໃຈໜ້ອຍໜຶ່ງ.

ພໍເປີດໂທລະພາບຂຶ້ນມາ ແທນທີ່ຈະເປັນລາຍການປົກກະຕິ ແຕ່ພັດມີໜ້າຈໍຕ້ອນຮັບຂອງຣີສອດຂຶ້ນມາກ່ອນເລີຍ. ເຮົາສາມາດກວດເບິ່ງການບໍລິການຕ່າງໆສຳລັບແຂກ ຫຼື ເມນູອາຫານໄດ້ທັນທີ. ການຕັ້ງຄ່າພື້ນຖານເລັກໆນ້ອຍໆແບບນີ້ ຊ່ວຍສ້າງຄວາມປະທັບໃຈວ່າເປັນ "ທີ່ພັກທີ່ມີການຈັດການທີ່ດີ". ມັນເປັນເລື່ອງນ້ອຍໆ ແຕ່ໂຮງແຮມສ່ວນຫຼາຍພັດບໍ່ຄ່ອຍມີກັນ.

ຄວາມສະດວກໃນການເດີນທາງໄປສະໜາມບິນ — ໄລຍະທາງທີ່ຄວນຮູ້ໄວ້

ຂໍເວົ້າກົງໆບ່ອນນີ້ເລີຍກໍຄື. ເຖິງວ່າ ດິວາລັກ ຣີສອດ ຈະຕັ້ງຢູ່ໃກ້ສະໜາມບິນນານາຊາດສຸວັນນະພູມ (Suvarnabhumi Airport) ກໍຈິງ, ແຕ່ມັນບໍ່ໄດ້ "ຢູ່ຕິດສະໜາມບິນເລີຍ" ເດີ້. ເບິ່ງໃນແຜນທີ່ຄືຊິໃກ້ ແຕ່ໃນຄວາມເປັນຈິງ ຍ້ອນສະພາບການຈະລາຈອນ ຕ້ອງໄດ້ເຜື່ອເວລາເດີນທາງດ້ວຍລົດປະມານ 20-25 ນາທີ. ສະພາບລົດຕິດໃນ ບາງກອກ ມັນຄາດເດົາບໍ່ໄດ້, ສະນັ້ນ ຖ້າມີຖ້ຽວບິນຕອນເຊົ້າໆ ກໍຄວນເຜື່ອເວລາໄວ້ໃຫ້ຫຼາຍໆແດ່.

ຍ້ອນມີລົດຮັບສົ່ງແນວນີ້ ການເດີນທາງເລີຍບໍ່ຍາກ. ແຕ່ກໍຄວນຮູ້ໄວ້ກ່ອນວ່າ ມັນບໍ່ແມ່ນທີ່ພັກປະເພດທີ່ "ຍ່າງໄປສະໜາມບິນໄດ້".

ສະພາບແວດລ້ອມອ້ອມຂ້າງ — ຢ່າລືມແວ່ ເຊເວັນ ອີເລຟເວັນ ກ່ອນເຂົ້າພັກ

ອີກຢ່າງໜຶ່ງທີ່ຄວນຮູ້ໄວ້ກໍຄື, ຕໍ່ໃຫ້ຍ່າງອອກໄປນອກທີ່ພັກ ກໍບໍ່ມີບ່ອນໃຫ້ໄປດອກ. ທາງໃນຣີສອດອາດຈະມີຮ້ານອາຫານ ແລະ ສິ່ງອຳນວຍຄວາມສະດວກຕ່າງໆ, ແຕ່ພໍອອກນອກປະຕູໄປແລ້ວ ຮ້ານສະດວກຊື້ກໍບໍ່ມີໃກ້ໆເລີຍ. ຖ້າເກີດຫິວຕອນເດິກຂຶ້ນມາ ຕົວເລືອກຈະມີຈຳກັດຫຼາຍ.

ບໍລິການສົ່ງອາຫານຮອດຫ້ອງ (Room Service) — ສະດວກສະບາຍ ແຕ່ລາຄາເທົ່າຄ່າຫ້ອງເລີຍ

ຄືນນັ້ນຂ້ອຍກໍເກີດຫິວຂຶ້ນມາຄືກັນ ສຸດທ້າຍກໍເລີຍຕ້ອງໄດ້ສັ່ງ Room Service. ເພາະຄິດວ່າການກິນອາຫານໃນຫ້ອງເລີຍ ໜ້າຈະເປັນວິທີໃຊ້ບໍລິການໂຮງແຮມແຫ່ງນີ້ທີ່ດີທີ່ສຸດ ແທນທີ່ຈະອອກໄປຍ່າງຫຼົງທາງຢູ່ທາງນອກ.

ເຂົ້າຜັດ, ເບີເກີ້, ມັນຝຣັ່ງຈືນ, ຄຣົວຊັງ ແລະ ເຄື່ອງດື່ມ ຖືກຈັດໃສ່ຖາດມາສົ່ງພ້ອມກັນບາດດຽວເລີຍ. ການໄດ້ຮັບອາຫານຮອດຫ້ອງຕອນເດິກໆທີ່ກຳລັງຫິວແບບນີ້ ມັນສະດວກສະບາຍອີ່ຫຼີ.

ແຕ່ລາຄາກໍບໍ່ທຳມະດາເລີຍ. ພໍລວມອາກອນ ແລະ ຄ່າບໍລິການແລ້ວ ຍອດທັງໝົດແມ່ນ $23 — ເມື່ອທຽບກັບຄ່າຫ້ອງທີ່ຈ່າຍໄປ $30 ແລ້ວ ຄ່າອາຫານຄືເກືອບຈະເທົ່າຄ່າຫ້ອງເລີຍ. ເຖິງຈະສະດວກສະບາຍ ແຕ່ກໍບໍ່ແມ່ນລາຄາທີ່ຈະສັ່ງມາກິນໄດ້ຊິວໆປານໃດ.

ຜັດກະເພົາໝູສັບ — ເມນູທີ່ຕ້ອງສັ່ງທຸກຄັ້ງທີ່ໄປໄທ

ນີ້ຄື ຜັດກະເພົາໝູສັບ (Pad Krapao Moo Sap) ເຊິ່ງເປັນເມນູທີ່ຂ້ອຍມັກຈະສັ່ງຈົນເປັນນິໄສທຸກຄັ້ງທີ່ໄປປະເທດໄທ. ເປັນອາຫານໄທທີ່ເອົາຊີ້ນໝູສັບມາຜັດກັບໃບກະເພົາ, ໝາກເຜັດ ແລະ ຜັກທຽມດ້ວຍໄຟແຮງໆ ໂປຍໃສ່ໜ້າເຂົ້າຈ້າວຮ້ອນໆ. ຖ້າມີໄຂ່ດາວວາງທັບມາອີກແລ້ວຄົນໃຫ້ເຂົ້າກັນ, ລົດຊາດເຄັມໆນົວໆບວກກັບກິ່ນຫອມຂອງໃບກະເພົາ ຈະເຮັດໃຫ້ເຂົ້າໃນຈານໝົດໄປໃນພິບຕາ. ມັນອາດຈະບໍ່ແມ່ນອາຫານທີ່ຫຼູຫຼາຫຍັງ, ແຕ່ເປັນເມນູທີ່ເຮັດໃຫ້ເຮົາຢາກກັບມາກິນອີກເລື້ອຍໆ.

ສຳລັບບາງຄົນທີ່ອາດຈະບໍ່ມັກອາຫານໄທ, ໃນເມນູ Room Service ກໍມີພວກ ເບີເກີ້ ຫຼື ຄຣົວຊັງ ເຊິ່ງເປັນເມນູທີ່ເຮົາຄຸ້ນເຄີຍກັນດີ. ເວລາທີ່ມາຮອດເດິກໆແລ້ວບໍ່ຢາກສ່ຽງກັບລົດຊາດໃໝ່ໆ, ການໄດ້ກິນອາຫານທີ່ມີລົດຊາດທີ່ເຮົາຄຸ້ນເຄີຍເພື່ອກັນຫິວ ກໍຖືວ່າເປັນສິ່ງສຳຄັນໜຶ່ງສຳລັບການພັກໂຮງແຮມແບບນີ້.

ວິວສະລອຍນ້ຳໃນຍາມເຊົ້າ

ຕື່ນມາຕອນເຊົ້າແລ້ວຫຼຽວອອກໄປນອກປ່ອງຢ້ຽມ, ມັນຄືກັບວ່າເປັນຄົນລະໂຮງແຮມກັບເມື່ອຄືນນີ້ເລີຍ. ເປັນມຸມທີ່ສາມາດແນມລົງມາເຫັນສະລອຍນ້ຳ ແລະ ສວນໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນ, ຍ້ອນເປັນຕອນເຊົ້າທີ່ຝົນຕົກ ບັນຍາກາດເລີຍເບິ່ງສະຫງົບ ແລະ ງຽບສະຫງັດ. ຕອນກາງຄືນຍັງຮູ້ສຶກຄືເປັນ "ໂຮງແຮມລໍຖ້າຕໍ່ເຄື່ອງໃກ້ສະໜາມບິນ" ຢູ່ເລີຍ, ແຕ່ພໍຕອນເຊົ້າມາ ພັດປ່ຽນຄວາມຮູ້ສຶກຄືກຳລັງມາພັກຜ່ອນຢູ່ຣີສອດແທ້ໆ.

ໂຊນຮ້ານອາຫານກໍເບິ່ງສະອາດສະອ້ານ ແລະ ໄດ້ຮັບການເບິ່ງແຍງຢ່າງດີ. ເຖິງວ່າຝົນຈະຕົກເຮັດໃຫ້ນັ່ງໂຊນທາງນອກບໍ່ໄດ້, ແຕ່ບັນຍາກາດທາງໃນກໍເບິ່ງສະຫງົບ ແລະ ຜ່ອນຄາຍ ເໝາະສຳລັບການກິນອາຫານເຊົ້າຫຼາຍ.

ວິວສະລອຍນ້ຳນີ້ແມ່ນຈຸດທີ່ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ຄາດຫວັງມາກ່ອນ. ພໍເຫັນສະລອຍນ້ຳທີ່ກວ້າງຂວາງຕັ້ງຢູ່ລະຫວ່າງຕຶກຫ້ອງພັກ ພ້ອມກັບມີຮູບປັ້ນຢູ່ເຄິ່ງກາງ, ມັນບໍ່ໄດ້ເບິ່ງຄືພຽງແຕ່ເປັນສິ່ງອຳນວຍຄວາມສະດວກທົ່ວໄປ ແຕ່ໃຫ້ຄວາມຮູ້ສຶກຄືກັບເປັນຈຸດສູນກາງຂອງຣີສອດເລີຍ. ຍ້ອນເປັນມື້ຝົນຕົກ ຜິວນ້ຳກໍເລີຍເບິ່ງລຽບງຽບສະຫງົບ ເຮັດໃຫ້ບັນຍາກາດຍິ່ງດີຂຶ້ນໄປອີກ. ບໍ່ຄິດເລີຍວ່າຈະໄດ້ເຫັນວິວແບບນີ້ຢູ່ໂຮງແຮມໃກ້ສະໜາມບິນສຸວັນນະພູມ.

ເບິ່ງໃກ້ໆແລ້ວຈະເຫັນເລີຍວ່າ ການຈັດວາງຕຽງຜ້າໃບ, ຄັນຮົ່ມ ແລະ ການຈັດສວນແມ່ນໃສ່ໃຈລາຍລະອຽດຫຼາຍ. ຖ້າອາກາດດີໆກໍຄົງຈະໄດ້ລົງຫຼິ້ນນ້ຳແລ້ວ, ແຕ່ເທື່ອນີ້ຝົນຕົກເລີຍໄດ້ແຕ່ຢືນເບິ່ງຊື່ໆ. ເຖິງຂັ້ນເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຄິດເລີຍວ່າ ໂອກາດໜ້າຕ້ອງຫາເວລາທີ່ອາກາດດີໆມາພັກອີກ.

ອາຫານເຊົ້າແບບບຸບເຟ້

ຕອນລົງມາກິນເຂົ້າເຊົ້າກໍຕ້ອງໄດ້ແປກໃຈອີກຄັ້ງ. ເພດານສູງໂປ່ງ ແລະ ມີໂຄມໄຟແຊນເດິເລຍຫ້ອຍລຽງກັນຍາວ, ພໍແສງແດດຍາມເຊົ້າສ່ອງເຂົ້າມາ ມັນເຮັດໃຫ້ບັນຍາກາດຕ່າງຈາກຄວາມມືດມົວໃນຕອນກາງຄືນຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ມັນບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຫ້ອງອາຫານທຳມະດາ ແຕ່ໃຫ້ຄວາມຮູ້ສຶກຄືກຳລັງນັ່ງຢູ່ໃນເລົາຈ໌ (Lounge) ຫຼູໆ. ຈາກຈຸດນີ້ເຮົາຈະເຫັນໄດ້ເລີຍວ່າ ຣີສອດແຫ່ງນີ້ມີການຮັກສາບັນຍາກາດໄດ້ດີຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນຈົນຈົບແທ້ໆ.

ຂະໜາດຂອງບຸບເຟ້ອາດຈະບໍ່ໄດ້ໃຫຍ່ໂຕອະລັງການ, ແຕ່ກໍໃຫ້ຄວາມຮູ້ສຶກວ່າມີທຸກຢ່າງຄົບຖ້ວນບໍ່ຂາດຕົກບົກພ່ອງ. ການຈັດວາງອາຫານແມ່ນເປັນລະບຽບ ແລະ ຍ່າງຕັກໄດ້ສະດວກ ເຮັດໃຫ້ເລືອກກິນໄດ້ງ່າຍ.

ໂຊນໝາກໄມ້ກໍຖືກຈັດວາງໄວ້ຢ່າງສວຍງາມໜ້າກິນ. ໝາກໂມ, ແກ້ວມັງກອນ ແລະ ໝາກໄມ້ສີເຫຼືອງຕ່າງໆ ສີສັນສົດໃສ ເຮັດໃຫ້ພໍຍ່າງກາຍແລ້ວກໍຢາກຈັບມາກິນເລີຍ. ສຳລັບອາຫານເຊົ້າໃນປະເທດໄທ ໝາກໄມ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ຊ່ວຍເພີ່ມຄວາມເພິ່ງພໍໃຈໄດ້ຫຼາຍເລີຍ.

ມີສະຫຼັດ, ໂຢເກິດ ແລະ ວາຟເຟິນ (Waffle) ກຽມໄວ້ໃຫ້ພ້ອມ ສຳລັບຄົນທີ່ອາດຈະບໍ່ມັກກິນອາຫານທ້ອງຖິ່ນແຕ່ເຊົ້າ ກໍສາມາດເລືອກກິນເມນູທີ່ຄຸ້ນເຄີຍໄດ້ຢ່າງສະບາຍໃຈ. ວາຟເຟິນອາດຈະບໍ່ໄດ້ກິນເພື່ອໃຫ້ອີ່ມທ້ອງ ແຕ່ເໝາະສຳລັບກິນຄູ່ກັບໝາກໄມ້ພໍເປັນພິທີ, ແຕ່ການທີ່ມີຫຼືບໍ່ມີເມນູແບບນີ້ ມັນກໍເຮັດໃຫ້ບັນຍາກາດຂອງອາຫານເຊົ້າຕ່າງກັນເລີຍ.

ເຂົ້າຈີ່ກໍມີຫຼາຍຊະນິດຄືກັນ. ບໍ່ໄດ້ມີແຕ່ເຂົ້າຈີ່ແຜ່ນວາງໄວ້ລ້າໆ ແຕ່ຍັງມີເຄື່ອງປີ້ງເຂົ້າຈີ່ໃຫ້ພ້ອມ ເພື່ອໃຫ້ເຮົາປີ້ງກິນຕາມໃຈມັກ. ໃນມື້ທີ່ບໍ່ຢາກກິນອາຫານໄທແຕ່ເຊົ້າ ມຸມນີ້ແຫຼະຄືທາງເລືອກທີ່ປອດໄພທີ່ສຸດແລ້ວ.

ສິ່ງທີ່ແປກໃຈໜ້ອຍໜຶ່ງກໍຄື ເພິ່ນມີເຄື່ອງຄຽງສະຕາຍຕາເວັນຕົກແຍກໄວ້ໃຫ້ຕ່າງຫາກ ເຊັ່ນ: ໝາກກອກ (Olive), ເຄເປີ (Caper) ແລະ ດອງສົ້ມ. ເພິ່ນບໍ່ໄດ້ຈັດແຕ່ບຸບເຟ້ພື້ນຖານ ແຕ່ຍັງໃສ່ໃຈຄວາມຫຼາກຫຼາຍຂອງລົດຊາດນຳອີກ. ມັນອາດຈະບໍ່ແມ່ນເມນູຫຼັກທີ່ສຳຄັນຫຍັງ, ແຕ່ພໍມີຂອງພວກນີ້ ກໍເຮັດໃຫ້ຮູ້ສຶກໄດ້ເຖິງຄວາມໃສ່ໃຈໃນອາຫານເຊົ້າທັງໝົດ.

ສ່ວນຂ້ອຍເອງ ຍ້ອນວ່າກິນ Room Service ໄປຈົນອີ່ມຕອນເດິກແລ້ວ ຕອນເຊົ້າກໍເລີຍກິນແຕ່ພໍປະມານ. ເນັ້ນໄປທີ່ເຂົ້າຈີ່, ສະຫຼັດ ແລະ ໝາກໄມ້. ອາຫານເຊົ້າອາດຈະບໍ່ໄດ້ຫຼູຫຼາຈົນໜ້າຈົດຈຳ, ແຕ່ສຳລັບໂຮງແຮມລໍຖ້າຕໍ່ເຄື່ອງແລ້ວ ຖືວ່າເປັນລະດັບທີ່ບໍ່ມີຫຍັງໃຫ້ຕິເລີຍ.

ສະຫຼຸບລວມກ່ຽວກັບ ດິວາລັກ ຣີສອດ — ເປັນຫຼາຍກວ່າບ່ອນພັກເພື່ອຕໍ່ເຄື່ອງ

ຕອນທີ່ເຊັກເອົ້າແລ້ວລໍຖ້າລົດຮັບສົ່ງ ຂ້ອຍຫາກໍສັງເກດເຫັນວ່າມີຕຶກສະປາແຍກໄວ້ຕ່າງຫາກ. ເທື່ອນີ້ຍ້ອນບໍ່ມີເວລາເລີຍບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃຊ້ບໍລິການ, ແຕ່ແຄ່ເບິ່ງຈາກທາງນອກກໍຮູ້ສຶກໄດ້ເລີຍວ່າມີສິ່ງອຳນວຍຄວາມສະດວກຄົບຖ້ວນ ເຮັດໃຫ້ແອບເສຍດາຍໜ້ອຍໜຶ່ງ. ຖ້າແຄ່ຟ້າວມາພັກຄືນດຽວກໍຄົງຈະໄດ້ເຫັນແຕ່ຫ້ອງພັກກັບອາຫານເຊົ້າແລ້ວກໍຈົບ, ແຕ່ໂອກາດໜ້າຂ້ອຍຄົງຈະຕ້ອງຈັດຕາຕະລາງບິນໃຫ້ມີເວລາວ່າງຫຼາຍຂຶ້ນ ເພື່ອຈະໄດ້ມາລອງເຮັດສະປາເບິ່ງຈັກເທື່ອ.

ສະຫຼຸບກໍຄື, ດິວາລັກ ຣີສອດ ແມ່ນຕົວເລືອກທີ່ໜ້າສົນໃຈຫຼາຍສຳລັບຄົນທີ່ກຳລັງຊອກຫາບ່ອນພັກເພື່ອລໍຖ້າຕໍ່ເຄື່ອງທີ່ຄຸ້ມຄ່າ ໃກ້ກັບສະໜາມບິນນານາຊາດສຸວັນນະພູມ (Suvarnabhumi Airport). ບອກຕາມກົງເລີຍວ່າ ໂຮງແຮມລາຄາປະມານ $30 ທີ່ມາພ້ອມກັບລັອບບີ້ທີ່ດີ, ວິວສະລອຍນ້ຳ, ລວມອາຫານເຊົ້າ ແລະ ມີລົດຮັບສົ່ງຟຣີແບບນີ້ ຫາຍາກຫຼາຍ.

ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ມັນອາດຈະບໍ່ໄດ້ຢູ່ຕິດກັບສະໜາມບິນເລີຍ, ອ້ອມຂ້າງບໍ່ມີຮ້ານສະດວກຊື້ ຫຼື ຮ້ານຄ້າ, ແລະ ຄ່າ Room Service ກໍຂ້ອນຂ້າງແພງ. ແຕ່ເຖິງຈະມີຂໍ້ເສຍເຫຼົ່ານັ້ນ, ຂ້ອຍທີ່ຕອນທຳອິດຄິດແຄ່ວ່າ "ກໍແຄ່ມານອນພັກຊື່ໆ" ແຕ່ຕອນທີ່ເຊັກເອົ້າ ຄວາມຄິດພັດປ່ຽນໄປເປັນ "ເທື່ອໜ້າຕ້ອງໄດ້ມາພັກອີກແນ່ນອນ". ການທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາຮູ້ສຶກແບບນີ້ກັບໂຮງແຮມລໍຖ້າຕໍ່ເຄື່ອງໄດ້ນັ້ນ ມັນບໍ່ແມ່ນເລື່ອງງ່າຍເລີຍ.

ສຳລັບໃຜທີ່ມາລໍຖ້າຕໍ່ເຄື່ອງຢູ່ ບາງກອກ (Bangkok) ແລ້ວຢາກປະຢັດຄ່າທີ່ພັກ ແຕ່ກໍຍັງຢາກໄດ້ບັນຍາກາດດີໆນຳ, ລອງເກັບ ດິວາລັກ ຣີສອດ ໄວ້ເປັນໜຶ່ງໃນຕົວເລືອກເບິ່ງເດີ້. ພຽງແຕ່ເຂົ້າໄປຄົ້ນຫາຄຳວ່າ "Divalux Resort Bangkok" ໃນ ອະໂກດາ (Agoda) ກໍຈະຂຶ້ນມາໃຫ້ເຫັນເລີຍ.