ຄາເຟກາງຄືນສະຫງົບ ຄອນເນີສະໂຕນ ເອດຊ໌

ຄ່ຳວັນທີ 18 ພຶດສະພາ 2026, ຂ້ອຍໄປຄາເຟຄອນເນີສະໂຕນ ເອດຊ໌ທີ່ແດຈອນກັບເມຍ. ຢູ່ເກົາຫຼີ ຖ້າອອກໄປນັ່ງຄາເຟນັ້ນນີ້ທຸກສຸດສັບດາ, ມັນກໍຈະພໍເດົາບັນຍາກາດໄດ້ແລ້ວແມ່ນບໍ່. ແຕ່ມື້ນັ້ນ ພໍໄປຮອດທາງເຂົ້າ ພວກເຮົາສອງຄົນຢຸດເວົ້າໄປຊົ່ວຄາວເລີຍ.

ຈິງໆແລ້ວບໍ່ໄດ້ຄິດຈະໄປໄກ. ສຸດສັບດາຢູ່ແຕ່ບ້ານກໍຮູ້ສຶກອຶດອັດນິດໜ່ອຍ. ຫຼັງກິນເຂົ້າຢູ່ແດຈອນແລ້ວ ກໍມັກຈະຫາບ່ອນດື່ມກາເຟຕໍ່, ເລີຍແວະເຂົ້າໄປແບບບໍ່ໄດ້ຄິດຫຼາຍ. ແຕ່ພໍໄປຮອດຈິງ ອາຄານໃຫຍ່ກວ່າທີ່ຄິດໄວ້ຫຼາຍ ເມຍຂ້ອຍເລີຍຖາມກ່ອນວ່າ “ນີ້ແມ່ນຄາເຟແທ້ບໍ?” ຂ້ອຍເອງກໍຫັນໄປເບິ່ງທາງເຂົ້າອີກຮອບໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວ.

ມື້ນັ້ນຕັ້ງໃຈໄປດື່ມກາເຟທຳມະດາໆ, ແຕ່ກາຍເປັນມື້ທີ່ຈື່ຈຳໄດ້ເພາະພື້ນທີ່ຂອງຄາເຟ.

ຄວາມຮູ້ສຶກແຮກຕອນມາຮອດຄາເຟຄອນເນີສະໂຕນ ເອດຊ໌ທີ່ແດຈອນຕອນຄ່ຳ

ຕອນໄປຮອດທາງເຂົ້າ ຕາເວັນກໍເກືອບຕົກແລ້ວ. ຄອນເນີສະໂຕນ ເອດຊ໌ໃນແດຈອນ ມັນໃຫ້ຄວາມຮູ້ສຶກເຫມືອນອາຄານຈັດນິທັດສະການຫຼາຍກວ່າຄາເຟ. ພາຍນອກສີດຳສູງໃຫຍ່ ແລະໄຟອຸ່ນໆຈາກຂ້າງໃນເປີດຢູ່ ເມຍຂ້ອຍຢືນຢຸດຄືນໜຶ່ງແລ້ວຖາມອີກວ່າ “ບ່ອນນີ້ແນ່ນອນບໍ?”

ຂ້ອຍກໍພໍເຫັນປ້າຍແລ້ວຈຶ່ງຮູ້ສຶກວ່າ ອ້າວ, ນີ້ແຫຼະ. ຝັ່ງລານຈອດລົດອອກຈະມືດນິດໜ່ອຍ ແລະພື້ນບາງຈຸດກໍບໍ່ຮຽບ, ຕອນເຂົ້າໄປຄັ້ງແຮກກໍຕ້ອງກົ້ມເບິ່ງທາງຢູ່ບໍ່ໜ້ອຍ.

ຄອນເນີສະໂຕນ ເອດຊ໌ຢູ່ແຖວຖະໜົນກາຈອງໂຣ, ເຂດຢູຊອງກູ ເມືອງແດຈອນ, ແລະພວກເຮົາໄປດ້ວຍລົດ. ຕອນທີ່ໄປ ມີແຈ້ງວ່າເປີດຮອດ 10 ໂມງກາງຄືນ, ແຕ່ພວກເຮົາໄປຮອດປະມານ 8 ໂມງແລງ ເລີຍບໍ່ຕ້ອງຮີບດື່ມຫຼາຍ. ແຕ່ຖ້າມື້ໃດໄປຊ້າ ກວດເວລາປິດຮັບອໍເດີໄວ້ກ່ອນຈະສະບາຍໃຈກວ່າ.

ທາງເຂົ້າທີ່ງຽບ ແລະບັນຍາກາດພາຍນອກທີ່ແປກຕານິດໜ່ອຍ

ພໍເຂົ້າໄປໃກ້ ທາງເຂົ້າກໍຍິ່ງງຽບກວ່າເກົ່າ. ບໍ່ແມ່ນອາລົມປ້າຍໃຫຍ່ໆສະຫວ່າງຈ້າຄອຍຕ້ອນຮັບ, ແຕ່ເປັນຊື່ຮ້ານທີ່ເຫັນຊັດຢູ່ໃຕ້ແສງໄຟຕ່ຳໆ. ຄົນທີ່ມາຄັ້ງແຮກຄົງມີຫັນຊ້າຍຫັນຂວາເບິ່ງແນ່. ຂ້ອຍເອງຕອນຖ່າຍຮູບກໍຄິດວ່າ “ນີ້ແມ່ນປະຕູຫຼັກບໍ?” ແລ້ວກໍເບິ່ງເຂົ້າໄປຂ້າງໃນອີກຮອບ.

ເມຍຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ເປັນຄົນຢ້ານພາຍນອກມືດໆແບບນີ້ຫຼາຍ, ແຕ່ມື້ນັ້ນອາດເພາະຮອບໆງຽບກວ່າທີ່ຄິດ ລາວເລີຍຍ່າງຕິດຂ້າງຂ້ອຍເລີຍ. ທາງໄປຮອດປະຕູກໍກວ້າງຢູ່, ແຕ່ເພາະເປັນກາງຄືນ ຝັ່ງຂວາທີ່ມືດໆຈຶ່ງເຫັນບໍ່ຄ່ອຍຊັດ. ແຕ່ແສງສີເຫຼືອງຈາກຂ້າງໃນອາຄານກໍຊ່ວຍໃຫ້ບັນຍາກາດດູນິ່ງ ແລະສະບາຍຢູ່.

ຮູ້ສຶກເໝືອນເຂົ້າພື້ນທີ່ຈັດສະແດງ ຫຼາຍກວ່າຄາເຟ

ພໍໄປຢືນໃກ້ປະຕູ ຈຶ່ງເລີ່ມມີອາລົມຄາເຟຂຶ້ນມານິດໜ່ອຍ. ມອງຜ່ານປະຕູແກ້ວເຫັນປ້າຍໂຄສະນາ ແລະໄຟຂ້າງໃນກໍເປີດອຸ່ນໆ. ແຕ່ຖ້າມອງແຕ່ພາຍນອກແລ້ວເຂົ້າໄປ ມັນບໍ່ໄດ້ໃຫ້ອາລົມເປີດໂລ່ງສະຫວ່າງທັນທີເໝືອນຄາເຟໃຫຍ່ໆທົ່ວໄປໃນແດຈອນ.

ຕອນແຮກມັນເຫມືອນເຂົ້າອາຄານບໍລິສັດ ຫຼືພື້ນທີ່ຈັດສະແດງນິດໜ່ອຍ, ແລະນັ້ນແຫຼະທີ່ເປັນຄວາມຮູ້ສຶກແຮກຂອງຄອນເນີສະໂຕນ ເອດຊ໌ສຳລັບຂ້ອຍ.

ປ້າຍກາເຟທີ່ເຫັນຢູ່ດ້ານໃນທາງເຂົ້າ

ພໍເຂົ້າມາດ້ານໃນທາງເຂົ້າ ກໍເຫັນປ້າຍແບບນີ້ກ່ອນເລີຍ. ຢູ່ຂ້າງນອກອາຄານມັນດູໜັກແນ່ນຫຼາຍ ຈົນບາງທີຍັງບໍ່ແນ່ໃຈວ່າແມ່ນຄາເຟບໍ, ແຕ່ເຫັນປ້າຍນີ້ແລ້ວຈຶ່ງຄິດວ່າ ໂອເຄ, ມາດື່ມກາເຟຖືກບ່ອນແລ້ວ.

ມີຂໍ້ຄວາມວ່າສາມາດລອງກາເຟສະເປຊຽວຕີຂອງໂຮຣິກຸຈິ ໂຕຊິຮິເດະ ຊ່າງກາເຟຊາວຍີ່ປຸ່ນໄດ້. ເມຍຂ້ອຍອ່ານແລ້ວຖາມວ່າ “ງັ້ນກາເຟຈະເຂັ້ມບໍ?” ຂ້ອຍກໍບໍ່ໄດ້ຮູ້ລະອຽດຫຼາຍ, ແຕ່ຮູ້ສຶກໄດ້ວ່າບ່ອນນີ້ໃສ່ໃຈດ້ານກາເຟຫຼາຍກວ່າຄາເຟທົ່ວໄປ.

ແຕ່ຈາກທາງເຂົ້າ ບໍ່ແມ່ນໂຄງສ້າງທີ່ເຫັນເມນູ ຫຼືລາຄາໄດ້ທັນທີ, ດັ່ງນັ້ນຕອນແຮກຕ້ອງເຂົ້າໄປອີກນິດຈຶ່ງພໍຈັບທາງໄດ້.

ກະດານເມນູ ແລະຊ່ວງລາຄາຂອງຄອນເນີສະໂຕນ ເອດຊ໌

ຢືນຢູ່ໜ້າກະດານເມນູ ຂ້ອຍກໍຊະງັກໄປຊົ່ວຄາວ. ກາເຟສ່ວນໃຫຍ່ຢູ່ແຖວ $6.40 ຫາ $6.80, ຖ້າຄິດທຽບກັບລາຄາອາເມຣິກາໂນທີ່ດື່ມປົກກະຕິ ກໍບໍ່ແມ່ນລາຄາທີ່ເລືອກໄດ້ແບບບໍ່ຄິດ.

ແຕ່ກໍມີຂຽນວ່າກາເຟ, ຊາ ແລະເອດ ຈະມີຄຣີມບຣູເລນ້ອຍໆ ທີ່ດ້ານເທິງເຜົານ້ຳຕານເປັນຊັ້ນບາງໆມາພ້ອມ. ຂ້ອຍກັບເມຍເລີຍຄິດເລກກັນວ່າ “ງັ້ນນີ້ແມ່ນລວມຂອງຫວານແລ້ວບໍ?”

ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈຊື່ເມນູທຸກຢ່າງແລ້ວເລືອກ. ໃນກາເຟຮ້ອນທີ່ແບ່ງເປັນເລກ ຂ້ອຍເລືອກເບີ 7, ເມຍເລືອກເບີ 5 ແລະທັງສອງແກ້ວລາຄາ $6.40. ຖ້າເປັນຄົນຮູ້ເລື່ອງກາເຟດີ ອາດຈະເລືອກຈາກຄວາມຕ່າງຂອງການຄົ່ວ, ແຕ່ຂ້ອຍສຸດທ້າຍກໍຟັງຄຳອະທິບາຍຂອງພະນັກງານແລ້ວຄ່ອຍເລືອກ.

ນອກຈາກກາເຟ ກໍມີຊາ ແລະເຄື່ອງດື່ມອື່ນໆ, ໂດຍລວມແລ້ວແບ່ງຢູ່ປະມານ $3.60 ຫາ $6.80. ພວກເຮົາມາເພື່ອດື່ມກາເຟແລ້ວ ເລີຍບໍ່ໄດ້ເບິ່ງເມນູອື່ນເລິກຫຼາຍ, ແຕ່ຖ້າມອງຈາກກະດານເມນູ ກາເຟຄືສິ່ງຫຼັກຂອງຄາເຟນີ້.

ຈຳນວນເງິນອໍເດີຈິງທີ່ກວດຈາກໃບຮັບເງິນ

ອໍເດີແມ່ນກາເຟຮ້ອນທັງສອງຈອກ. ຂ້ອຍເລືອກກາເຟເບີ 7, ເມຍເລືອກເບີ 5, ແຕ່ລະຈອກລາຄາ $6.40. ລວມສອງຈອກເປັນ $12.80, ຖ້າຄິດເປັນລາຄາກາເຟສອງຈອກໃນຄາເຟທົ່ວໄປ ມັນກໍບໍ່ເບົາແນ່ນອນ.

ເບິ່ງໃບຮັບເງິນແລ້ວ ມື້ນັ້ນແມ່ນວັນທີ 18 ພຶດສະພາ 2026 ປະມານ 8 ໂມງແລງ. ເດືອນພຶດສະພາກາງວັນອາກາດອຸ່ນ, ແຕ່ກາງຄືນຖ້າຈະນັ່ງຂ້າງນອກດົນໆ ກໍເຢັນກວ່າທີ່ຄິດ. ອາດເພາະເວລາຄ່ອນຂ້າງສາຍ ຂ້າງໃນຄາເຟເລີຍບໍ່ແອອັດ, ແລະຕອນສັ່ງກໍບໍ່ໄດ້ມີບັນຍາກາດຕ້ອງລໍຖ້າແບບວຸ່ນວາຍ.

ແຕ່ຊື່ເມນູຖືກແບ່ງດ້ວຍເລກ ແລະລະດັບການຄົ່ວ, ສຳລັບຄົນທີ່ບໍ່ຮູ້ກາເຟຫຼາຍ ມີຈັງຫວະທີ່ຫຍຸ້ງນິດໜ່ອຍວ່າຈະເລືອກຫຍັງ. ຂ້ອຍເອງຢືນຢູ່ໜ້າເມນູທຳທ່າຄືຮູ້, ສຸດທ້າຍກໍຟັງພະນັກງານອະທິບາຍແລ້ວເລືອກ.

ເມຍຂ້ອຍໄດ້ຍິນລາຄາແລ້ວເວົ້າວ່າ “ກາເຟສອງຈອກແຕ່ລາຄາເທົ່າອາຫານເລີຍ.” ຂ້ອຍກໍຖຽງກັບທັນທີບໍ່ອອກ. ບ່ອນນີ້ບໍ່ໄດ້ມີແຕ່ກາເຟຢ່າງດຽວ ເພາະມີຄຣີມບຣູເລມາພ້ອມ, ຖ້າຄິດລວມຂອງຫວານເຂົ້າໄປ ມັນກໍມອງໄດ້ອີກແບບ. ແຕ່ຄວາມຮູ້ສຶກຕອນຈ່າຍເທື່ອແຮກ ກໍຍັງຮູ້ສຶກວ່າຄ່ອນຂ້າງແພງຢູ່.

ບັນຍາກາດຂ້າງໃນງຽບ ແລະມີນ້ຳໜັກ

ພໍເຂົ້າມາຂ້າງໃນ ຄວາມຮູ້ສຶກໜັກແນ່ນທີ່ເຫັນຈາກຂ້າງນອກກໍຕໍ່ເນື່ອງມາເລີຍ. ກຳແພງໃຫ້ອາລົມຄອນກຣີດເປີດ, ແຕ່ໂຕະ ແລະຕັ່ງເປັນສີໄມ້, ລວມໆແລ້ວຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ເຢັນຊາໄປໝົດ. ໄຟກໍບໍ່ໄດ້ເປີດສະຫວ່າງຈ້າ, ແຕ່ສ່ອງລົງມາເບົາໆເທິງໂຕະ, ຕອນກາງຄືນເຂົ້າມາແລ້ວຈຶ່ງຮູ້ສຶກເປັນຄາເຟທີ່ງຽບກວ່າເກົ່າ.

ເມຍຂ້ອຍເຂົ້າມາປຸບກໍເບິ່ງບ່ອນໂຊຟາກ່ອນ. ລາວຊີ້ໄປທາງໂຊຟາຍາວຂ້າງໃນແລ້ວເວົ້າວ່າ “ນັ່ງບ່ອນນີ້ຄົງສະບາຍ.” ຂ້ອຍຕອນແຮກກໍຄິດວ່າຝັ່ງນັ້ນດີ, ແຕ່ພໍເບິ່ງຄວາມສູງຂອງໂຕະ ກໍຄິດວ່າດື່ມກາເຟໄດ້ຢູ່ ແຕ່ຖ້ານັ່ງດົນເພື່ອຂຽນຫຍັງ ຫຼືເຮັດວຽກ ບາງບ່ອນອາດຈະບໍ່ຄ່ອຍພໍດີ.

ລະຫວ່າງບ່ອນນັ່ງກວ້າງ ແຕ່ສຽງອາດກ້ອງນິດໜ່ອຍ

ພື້ນທີ່ໂດຍລວມບໍ່ໄດ້ອຶດອັດ. ໂຕະບໍ່ໄດ້ຕິດກັນ ດັ່ງນັ້ນບົດສົນທະນາຂອງໂຕະຂ້າງໆບໍ່ໄດ້ດັງມາທັນທີ. ໂດຍສະເພາະຈາກຂ້າງໃນສາມາດເຫັນຝັ່ງລານຂ້າງນອກ, ເລີຍບໍ່ຮູ້ສຶກຖືກປິດຢູ່ໃນຫ້ອງແມ່ນແຕ່ນັ່ງຂ້າງໃນ.

ແຕ່ເພາະບັນຍາກາດງຽບ ສຽງຄົນເວົ້າ ຫຼືສຽງລາກຕັ່ງກໍຟັງດັງຂຶ້ນມານິດໜ່ອຍ. ຕອນພວກເຮົາໄປລູກຄ້າບໍ່ຫຼາຍ ເລີຍບໍ່ເປັນຫຍັງ, ແຕ່ຖ້າຄົນເຕັມ ພື້ນທີ່ກວ້າງແບບນີ້ກໍອາດມີສຽງກ້ອງໄດ້. ເມຍຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ສົນໃຈເລື່ອງນັ້ນຫຼາຍ, ເຫັນບ່ອນມີເບາະຫຼາຍໆແລ້ວກໍເຮັດໜ້າເຫມືອນເລືອກບ່ອນນັ່ງໄດ້ແລ້ວ ພ້ອມເວົ້າວ່າ “ຖ່າຍຮູບບ່ອນນີ້ຄົງງາມ.”

ບ່ອນນັ່ງກາງແຈ້ງທີ່ໃຫ້ອາລົມຄາເຟມີລານນອກໃນແດຈອນ

ນັ່ງຂ້າງໃນສັກພັກ ກໍຢາກຮູ້ວ່າບ່ອນນັ່ງຂ້າງນອກເປັນຈັ່ງໃດ ເລີຍອອກໄປເບິ່ງ. ເວົ້າວ່າຄາເຟມີລານນອກໃນແດຈອນ ປົກກະຕິຂ້ອຍຈະນຶກເຖິງໂຕະສອງສາມຕົວວາງຢູ່ດ້ານນອກ, ແຕ່ບ່ອນນີ້ແມ່ນບ່ອນນັ່ງກາງແຈ້ງທີ່ແຊກຢູ່ດ້ານໃນອາຄານ.

ພື້ນທີ່ນອກຂອງຄອນເນີສະໂຕນ ເອດຊ໌ບໍ່ແມ່ນແຄ່ລານນອກມີໂຕະສອງສາມຕົວ. ມັນເຫມືອນເວັ້ນກາງອາຄານໄວ້ ແລ້ວວາງບ່ອນນັ່ງລົງໄປຂ້າງໃນ. ເພາະເປັນກາງຄືນ ໄຟຈາກພື້ນສ່ອງຂຶ້ນມາ ແລະຕົ້ນໄມ້ດ້ານຫຼັງກໍເຫັນລາງໆ, ບັນຍາກາດຈຶ່ງດູສະງົບ.

ເມຍຂ້ອຍອອກມາຂ້າງນອກປຸບກໍເວົ້າວ່າ “ຫຼືວ່າເຮົາຄວນນັ່ງບ່ອນນີ້?” ແຕ່ພໍລອງຈັບຕັ່ງ ອາກາດກາງຄືນມັນເຢັນນິດໜ່ອຍ, ເຖິງຈະມີເບາະ ຖ້ານັ່ງດົນກໍອາດຈະໜາວໄດ້. ຖ້າເປັນຕອນແລງລະດູບານໃໝ່ ຫຼືຕົ້ນລະດູຮ້ອນ ຄົງດີ, ແຕ່ມື້ທີ່ລົມພັດ ຂ້າງໃນຄົງສະບາຍກວ່າ.

ບ່ອນນັ່ງກາງແຈ້ງງາມ ແຕ່ຂຶ້ນກັບອາກາດ

ບ່ອນນັ່ງລານນອກມີລະຫວ່າງຂ້ອນຂ້າງກວ້າງ. ໂຕະບໍ່ໄດ້ຊິດກັນເກີນໄປ, ສຳລັບສອງຄົນນັ່ງຄຸຍກັນງຽບໆກໍດີຢູ່. ແຕ່ໄຟແມ່ນອອກແນວສ້າງບັນຍາກາດຫຼາຍກວ່າເພື່ອອ່ານໜັງສື, ຈະເບິ່ງເມນູ ຫຼືຕົວໜັງສືນ້ອຍໆ ກໍມືດນິດໜ່ອຍ.

ຖ່າຍຮູບອອກມາດີ, ແຕ່ຖ້ານັ່ງຈິງໆແລ້ວຈະເບິ່ງຫຍັງລະອຽດ ກໍຮູ້ສຶກຢາກເປີດໄຟໂທລະສັບຂຶ້ນມາສັກຄັ້ງ. ໂຄງສ້າງທີ່ມີພື້ນທີ່ຄືຫຍ້າຢູ່ກາງ ແລ້ວແບ່ງບ່ອນນັ່ງຂ້າງໃນກັບຂ້າງນອກອອກຈາກກັນ ກໍຕິດຢູ່ໃນໃຈ.

ໄປຄາເຟໃນແດຈອນຫຼາຍໆບ່ອນ ບາງບ່ອນພື້ນທີ່ໃຫຍ່ແຕ່ບ່ອນນັ່ງອັດແນ່ນກໍມີແມ່ນບໍ່. ບ່ອນນີ້ຮູ້ສຶກວ່າຕັ້ງໃຈເຫຼືອພື້ນທີ່ເປົ່າໄວ້, ລະຫວ່າງດື່ມກາເຟໜຶ່ງຈອກ ສາຍຕາຈຶ່ງບໍ່ອຶດອັດ.

ແຕ່ບ່ອນນັ່ງນອກກໍຕ້ອງຮັບອາກາດໂດຍກົງ. ງຽບ ແລະງາມແມ່ນແທ້, ແຕ່ຖ້າເຂົ້າລະດູແມງໄມ້ ກໍອາດຈະກັງວົນນິດໜ່ອຍ, ແລະກາງຄືນກ່ອນນັ່ງກໍຢາກປັດຕັ່ງສັກຮອບ. ເມຍຂ້ອຍກໍບໍ່ໄດ້ນັ່ງ, ຖ່າຍຮູບຢ່າງດຽວແລ້ວເວົ້າວ່າ “ງາມກໍງາມ, ແຕ່ມື້ນີ້ບໍ່ໄຫວ” ແລ້ວກັບເຂົ້າໄປຂ້າງໃນທັນທີ. ຄຳນັ້ນກົງຫຼາຍ. ມື້ນັ້ນຂ້າງນອກງາມກວ່າເວລາເບິ່ງ, ແຕ່ຂ້າງໃນສະບາຍກວ່າເວລານັ່ງ.

ພື້ນທີ່ຄ້າຍເດີ່ນນ້ອຍໆທີ່ຊ່ອນຢູ່ລະຫວ່າງອາຄານ

ທີ່ຂ້ອຍອອກໄປຍ່າງອີກຮອບ ກໍເພາະຢາກຖ່າຍຮູບ. ຕອນເບິ່ງຈາກຂ້າງໃນກັບຕອນອອກມາເບິ່ງຂ້າງນອກ ມັນຄົນລະອາລົມ. ແສງໄຟປູຢູ່ລະຫວ່າງອາຄານ ແລະສາຍຕາກໍຖືກດຶງໄປຫາພືດຢູ່ກາງ. ບໍ່ໄດ້ຮູ້ສຶກແຄ່ລານນອກ, ແຕ່ເຫມືອນຄາເຟເກັບເດີ່ນນ້ອຍໆໄວ້ຂ້າງໃນ.

ເມຍຂ້ອຍຖ່າຍຮູບຢູ່ຝັ່ງນີ້ສອງສາມຮູບແລ້ວເວົ້າວ່າ “ບາງທີກາງຄືນອາດງາມກວ່າກາງວັນບໍ?” ຂ້ອຍກໍເຫັນດ້ວຍຢູ່ບາງສ່ວນ. ກາງວັນອາດຈະເຫັນອາລົມອາຄານຄອນກຣີດແຮງກວ່າ, ແຕ່ກາງຄືນໄຟຊ່ວຍກົດຄວາມເຢັນນັ້ນໃຫ້ນຸ່ມລົງນິດໜ່ອຍ.

ໂດຍສະເພາະເບາະສີຂຽວຝັ່ງບ່ອນນັ່ງກາງແຈ້ງ ພໍຢູ່ໃຕ້ແສງໄຟແລ້ວດູເດັ່ນ, ເລີຍເຮັດໃຫ້ອາລົມລວມບໍ່ໄດ້ໜັກໄປທາງດຽວ.

ຈັງຫວະເກືອບສະດຸດຕອນເດີນເບິ່ງຂ້າງນອກ

ແຕ່ຄວາມງາມຂອງພື້ນທີ່ນອກ ແລະຄວາມສະບາຍເວລານັ່ງຈິງ ກໍເປັນຄົນລະເລື່ອງ. ໂຕະກວ້າງ ແລະລະຫວ່າງບ່ອນນັ່ງກໍດີ, ແຕ່ກາງຄືນໄຟຕາມພື້ນສ່ອງເຂົ້າຕານິດໜ່ອຍ ແລະຮອບໆກໍບໍ່ໄດ້ສະຫວ່າງເຕັມ, ຖ້າຖືເຄື່ອງດື່ມເດີນກໍຕ້ອງລະວັງ.

ຂ້ອຍເອງຕອນຖ່າຍຮູບກໍເກືອບກ້າວພາດຄັ້ງໜຶ່ງ. ເມຍຂ້ອຍເວົ້າທັນທີວ່າ “ເບິ່ງທາງຂ້າງໜ້າແນ່” ຂ້ອຍເລີຍຮູ້ສຶກຂັດເຂີນໄປນິດ.

ຂ້າງໃນກັບຂ້າງນອກບໍ່ໄດ້ຖືກຕັດຂາດກັນໝົດ. ປະຕູແກ້ວໃຫຍ່ເປີດຢູ່ ນັ່ງຂ້າງໃນກໍເຫັນເດີ່ນຂ້າງນອກ, ຢືນຂ້າງນອກກໍເຫັນໄຟຂ້າງໃນຄາເຟ. ເລີຍຮູ້ສຶກເຫມືອນວ່າ ເຖິງຈະນັ່ງຂ້າງໃນ ແຕ່ກໍໄດ້ຢືມບັນຍາກາດຂ້າງນອກມາດ້ວຍນິດໜ່ອຍ.

ມື້ນັ້ນອາກາດຕອນແລງເຢັນກວ່າທີ່ຄິດ ເລີຍບໍ່ໄດ້ຢູ່ຂ້າງນອກດົນ. ຕອນແຮກເມຍຂ້ອຍຍັງເສຍດາຍບ່ອນນັ່ງນອກ, ແຕ່ຜ່ານໄປບໍ່ກີ່ນາທີ ລາວກໍຫັນກັບກ່ອນແລ້ວເວົ້າວ່າ “ເຂົ້າໄປຂ້າງໃນເຖາະ.” ໃນຮູບຂ້າງນອກຖືກໃຈກວ່າ, ແຕ່ເວລານັ່ງຈິງ ຂ້າງໃນຍາວກວ່າຫຼາຍ.

ຄຣີມບຣູເລນ້ອຍໆທີ່ມາພ້ອມກາເຟ

ພໍກາເຟທີ່ສັ່ງອອກມາ ກໍເລີ່ມເຂົ້າໃຈນິດໜ່ອຍວ່າເຮັດໄມລາຄາເປັນແບບນັ້ນ. ກາເຟຮ້ອນໜຶ່ງຈອກມີຄຣີມບຣູເລນ້ອຍໆມາພ້ອມ, ບໍ່ແມ່ນແບບວາງໃສ່ຈານສົ່ງໆ, ແຕ່ຈັດມາຢ່າງຮຽບຮ້ອຍໃນຖາດສີດຳ.

ຈອກກາເຟເປັນສີຂາວ ເລີຍດູສະອາດ, ແລະພໍມີຄຣີມບຣູເລສີເຫຼືອງຢູ່ດ້ານຫຼັງ ຖ່າຍຮູບອອກມາກໍເຫັນຄວາມຕັດກັນຊັດດີ.

ກາເຟເຂັ້ມ ກັບຂອງຫວານຫວານໆທີ່ໄປກັນໄດ້ດີ

ກາເຟມີກິ່ນຫອມຂຶ້ນມາກ່ອນຮູບລັກສະນະ. ເບີ 7 ທີ່ຂ້ອຍດື່ມເຂັ້ມພໍສົມຄວນ, ແລະເບີ 5 ທີ່ເມຍເລືອກກໍບໍ່ແມ່ນກາເຟເບົາໆທີ່ດື່ມຜ່ານໄປງ່າຍ. ທັງສອງຈອກສັ່ງແບບຮ້ອນ, ແຕ່ຈອກແຮກທີ່ຈິບ ຄວາມຂົມອ່ອນໆມາກ່ອນ ເມຍຂ້ອຍເລີຍເວົ້າວ່າ “ນີ້ບໍ່ແມ່ນກາເຟທີ່ໃສ່ນ້ຳຕານແລ້ວດື່ມແນ່.”

ຂ້ອຍເອງປົກກະຕິມັກດື່ມລາເຕ້ທີ່ນຸ່ມກວ່າ, ຕອນແຮກເລີຍຮູ້ສຶກວ່າມັນແຮງນິດໜ່ອຍ.

ຄຣີມບຣູເລເຮັດໃຫ້ເມຍຂ້ອຍມີປະຕິກິລິຍາໄວກວ່າກາເຟອີກ. ໃຊ້ບ່ວງແຕະດ້ານເທິງເບົາໆ ຊັ້ນນ້ຳຕານບາງໆທີ່ແຂງແລ້ວກໍແຕກ, ສຽງນັ້ນຟັງແລ້ວມ່ວນໃຈແປກໆ. ຂ້າງໃນນຸ່ມ ແລະຫວານ, ກິນກັບກາເຟເຂັ້ມແລ້ວເຂົ້າກັນດີ.

ຖ້າດື່ມແຕ່ກາເຟຕໍ່ເນື່ອງ ມັນຈະອອກໜັກໃນປາກນິດໜ່ອຍ, ແຕ່ພໍກິນອັນນີ້ສັກບ່ວງກາງທາງ ປາກກໍກັບມານຸ່ມຂຶ້ນ.

ບົດສົນທະນາເລື່ອງລາຄາກາເຟສອງຈອກ

ແຕ່ປະລິມານບໍ່ໄດ້ໃຫຍ່. ບອກວ່າມີຄຣີມບຣູເລມາພ້ອມ ກໍບໍ່ໄດ້ໝາຍເຖິງກິນຂອງຫວານໜຶ່ງຖ້ວຍແບບເຕັມອີ່ມ. ເບິ່ງເປັນຄວາມຫວານນ້ອຍໆຂ້າງກາເຟຈະຖືກກວ່າ. ພວກເຮົາຕອນແຮກກໍ “ໂອ້, ອັນນີ້ມາພ້ອມບໍ?” ແຕ່ກິນບໍ່ກີ່ບ່ວງກໍເຫັນກົ້ນແລ້ວ.

ເມຍຂ້ອຍເຫຼືອຄຳສຸດທ້າຍໄວ້ແລ້ວຫັນມາເບິ່ງຂ້ອຍ, ຂ້ອຍເລີຍເຮັດທ່າຄືບໍ່ຢາກກິນ.

ໜ້າໂຕະເປັນວັດສະດຸໂລຫະ ເວລາຖ່າຍຮູບກໍມີແສງສະທ້ອນນິດໜ່ອຍ. ໄຟກໍຕ່ຳ ບາງຮູບເລີຍເຮັດໃຫ້ກາເຟດູມືດກວ່າຂອງຈິງ. ແຕ່ຈອກກາເຟ, ຖາດສີດຳ ແລະຄຣີມບຣູເລສີເຫຼືອງ ເຂົ້າກັນແບບສະງົບດີ.

ໃນຄວາມຈື່ຈຳຂອງມື້ນັ້ນ ພື້ນທີ່ກໍຍັງຢູ່, ແຕ່ສຸດທ້າຍເລື່ອງທີ່ຄຸຍກັນນານສຸດຄື “ກາເຟສອງຈອກ $12.80 ແຕ່ຖ້າມີຄຣີມບຣູເລມາພ້ອມ ເຮົາຈະຍອມຮັບມັນໄດ້ຮອດຂັ້ນໃດ?”

ບັນຍາກາດຄາເຟກາງຄືນໃນແດຈອນທີ່ຕິດຢູ່ໃນໃຈຕອນກັບ

ພໍດື່ມກາເຟໝົດແລ້ວອອກມາ ອາຄານຮູ້ສຶກບໍ່ແປກຕາເທົ່າຕອນເຂົ້າໄປແຮກໆ. ຕອນແຮກມັນງຽບ ແລະມືດຫຼາຍຈົນເຄັ່ງນິດໜ່ອຍ, ແຕ່ພໍໄດ້ນັ່ງດື່ມກາເຟຂ້າງໃນ ແລະກິນຄຣີມບຣູເລແລ້ວ ບັນຍາກາດນັ້ນກັບກາຍເປັນສິ່ງທີ່ຈື່ໄດ້.

ເມຍຂ້ອຍຕອນອອກຈາກຮ້ານ ຍັງຫັນໄປເບິ່ງບ່ອນນັ່ງນອກອີກຮອບ ແລ້ວເວົ້າວ່າ “ຄັ້ງໜ້າຖ້າອາກາດອຸ່ນ ລອງນັ່ງຂ້າງນອກເບິ່ງ.” ສ່ວນຂ້ອຍກໍເບິ່ງໃບຮັບເງິນອີກຮອບ ແລ້ວຄິດເຖິງລາຄາກາເຟສອງຈອກອີກຄັ້ງ.

ຄືນນັ້ນຢູ່ແດຈອນ ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ກັບບ້ານທັນທີ, ແຕ່ໄດ້ນັ່ງຢູ່ໃນອາກາດຄົນລະແບບຊົ່ວຄາວ. ຄວາມຮູ້ສຶກແບບນັ້ນຢູ່ໃນຄາເຟງຽບໆ ມັນຕິດຢູ່ໃນໃຈຂ້ອຍດົນພໍສົມຄວນ.